Waarom ik dit werk zo graag doe

Inmiddels voel ik me helemaal thuis in mijn rol als spreker bij afscheid. Het spreken gaat me natuurlijk af en ik heb daarin gelukkig steeds meer zelfvertrouwen gekregen. Maar het mooiste aan dit werk zit voor mij ergens anders.

Ik luister. Ik kijk om me heen. Ik probeer aan te voelen wat een familie nodig heeft en wat een uitvaartbegeleider van mij vraagt. Ik beweeg mee, maar zonder mezelf te verliezen. Ik geef ruimte wanneer dat nodig is, maar neem die ruimte ook wanneer mijn rol daarom vraagt. Soms betekent dat luisteren en stil zijn. Soms betekent het juist dat ik de leiding neem en zorg dat de dingen die afgestemd moeten worden, afgestemd zijn.

Eigenlijk is dat iets wat altijd al bij mij heeft gepast. Ik vind het mooi om iets voor een ander te kunnen betekenen en er voor iemand te zijn wanneer dat nodig is.

Maar het werk als spreker bij afscheid voelt anders.

Dit gaat over mensen. Over hun leven. Over herinneringen. En over een moment dat nooit meer overgedaan kan worden.

Ik vind het bijzonder dat een familie mij op zo'n moment hun verhaal toevertrouwt. Dat ik mag helpen om woorden te geven aan wie iemand was en wat hij of zij voor anderen heeft betekend.

Soms gaat dat gemakkelijk en vloeit een verhaal bijna vanzelf. Soms is een afscheid ingewikkelder. Bijvoorbeeld wanneer familieleden heel verschillend in hun verdriet of beleving staan. Ook dan probeer ik te luisteren, te kijken en de juiste woorden te vinden. Niet om het voor iedereen hetzelfde te maken, maar om ruimte te geven aan wat er is.

En juist wanneer ik na afloop naar huis ga en denk: dit heb ik voor deze familie mogen doen, voel ik hoe bijzonder ik dit werk vind.

Dan ben ik trots.
Blij.
En vooral dankbaar.

Want lief zijn voor een ander, juist op een moeilijk moment, vind ik misschien wel een van de mooiste dingen die je kunt doen.