Emoties

Gisteren heb ik een klein stukje met een hele lieve familie mogen meelopen.

Tijdens het spreken reageer ik op de reacties van de familie. Tranen en een lach liggen soms heel dicht bij elkaar. Die twee emoties hebben een heel dunne scheidingslijn en beide mogen er zijn tijdens een afscheid.

Want juist een herinnering met een lach kan kracht geven om met liefde en vreugde terug te denken aan een dierbare die is overleden. Een lach kan de emotie warm en soms ook iets draaglijker maken. Een goede balans is daarbij zo belangrijk.

Na het afscheid zaten de begrafenisbegeleider en ik in de koffiekamer nog na te praten met enkele familieleden. Het was een afscheid in besloten kring en ook de kleinkinderen van de overleden oma kwamen bij ons zitten.

Eén van de kleinkinderen keek ons aan en zei:

“Jullie hebben helemaal geen emotie.”

Ik begreep wel wat hij bedoelde. En ik heb hem uitgelegd dat wij natuurlijk wél emoties hebben. Maar tijdens de uitvaart houden we die emoties bewust wat op de achtergrond. Het is niet de bedoeling dat ik bij de microfoon sta te huilen.

Maar voel ik emotie?

Ja. Zeker weten.

Als dat niet zo zou zijn, dan zou ik dit werk ook niet kunnen doen.

Soms, wanneer mijn taak erop zit en de familie zelf bij de microfoon staat of wanneer er rituelen plaatsvinden, merk ik dat de emoties bij mij ook komen. Dan kan ik het soms niet droog houden.

Maar tijdens mijn spreken slik ik die tranen weg. Niet omdat ik niets voel, maar omdat ik op dat moment in mijn rol blijf: naast de familie, ter ondersteuning van hen.