Dankbaarheid

Als ik met een familie mag praten over het leven van hun overleden dierbare, krijg ik soms weinig informatie en soms juist heel veel. De kunst is om goed te luisteren.

Wanneer ik daarna naar huis rijd, komt het gesprek vaak in flarden weer voorbij. Juist dan begint zich langzaam het unieke levensverhaal te vormen. Soms volgt er nog een aanvulling. Het teruglezen van het verhaal roept vaak nieuwe herinneringen op. Ook die verdienen het om een plek te krijgen. Soms is het maar een klein detail of een enkele zin, maar juist zo'n kleine aanvulling kan het verhaal compleet maken. Het moet altijd goed voelen.

Na een afscheidsdienst zei iemand onlangs tegen mij: "Aafke, wat heb jij goed naar ons geluisterd. Wat heb je het allemaal mooi verwoord." Op zo'n moment zijn woorden eigenlijk niet meer nodig.

Dan ben ik dankbaar dat ik dit werk mag doen.

Dan weet ik dat ik recht heb gedaan aan de familie en hun overleden dierbare. De familie heeft hun dierbare herkend in mijn woorden.

Dat is wat ik wil betekenen. Daarom is Herinnering in Woorden ontstaan.