Dankbaarheid.

Als ik voor een familie het levensverhaal van hun dierbare mag opnemen, krijg ik soms weinig en soms veel informatie. De kunst is goed luisteren. Dan rij ik naar huis en het gesprek komt tijdens deze autorit in flarden aan mij voorbij. Hier begint vaak al het vormen van het unieke levensverhaal van de overleden persoon en haar of zijn dierbaren die achterblijven met hun herinneringen. Het verhaal krijgt vorm en ik deel dit met de familie. Soms mogen er nog aanvullingen gedaan worden omdat bij het lezen van dit verhaal over hun dierbare, vaak nog andere herinneringen boven komen. Die ook verdienen om gezegd te worden. Soms voegt het niet veel toe en soms is een kleine aanpassing een stap naar volledigheid. Het moet altijd goed voelen.

Als ik dan na de afscheidsdienst te horen krijg: “Aafke, wat heb jij goed naar ons geluisterd. Wat heb je het allemaal mooi verwoord.”’ Daar zijn geen woorden meer nodig. Ik heb mijn doel bereikt. Dit is wat ik wil betekenen en dit is waarom Herinnering in Woorden is ontstaan.